به گزارش دیده بان کارگر، کارگری که ماهها چشمانتظار دریافت حقوق و مطالبات خود است، پیش از آنکه معترض باشد، نگران سفره خانواده، آینده فرزندان و کرامت انسانی خویش است.
هنگامی که این نگرانیها بیپاسخ بماند، اعتراض به آخرین ابزار برای شنیده شدن تبدیل میشود.
چوکا تنها یک کارخانه نیست؛ بخشی از هویت صنعتی شمال کشور و نمادی از اشتغال هزاران خانواده است. تداوم مشکلات مالی و تأخیر در پرداخت حقوق، نهتنها انگیزه نیروی کار را کاهش میدهد، بلکه اعتبار مجموعه و اعتماد عمومی را نیز خدشهدار میکند.
اگر گزارشهای منتشرشده درباره تنش در کارخانه و خارج شدن مدیرعامل در جریان اعتراض کارگران صحت داشته باشد، باید آن را نشانهای از شکاف عمیق میان مدیریت و بدنه کارگری دانست؛ شکافی که با برخوردهای مقطعی ترمیم نخواهد شد و تنها از مسیر گفتوگوی صادقانه، شفافیت مالی، برنامهریزی دقیق و پرداخت بهموقع حقوق و مطالبات قابل جبران است.
تجربه نشان داده است که هیچ کارخانهای با نادیده گرفتن حقوق کارگران به توسعه پایدار نمیرسد. امنیت شغلی، پرداخت منظم دستمزد و احترام به نیروی انسانی، هزینه نیست؛ سرمایهگذاری برای حفظ تولید است.
امروز بیش از هر زمان دیگری، مسئولان، سهامداران و مدیران شرکت چوکا باید برای حل ریشهای مشکلات وارد میدان شوند. آنچه کارگران مطالبه میکنند، امتیاز ویژه نیست؛ حق قانونی و ابتدایی آنان است. پاسداری از تولید ملی، از پاسداری از شأن و حقوق کارگر آغاز میشود.
نویسنده: محمدرضافرجی نقیبی
دیده بان کارگر
