به گزارش سکان نیوز، شرکت تولید نیروی برق سبز منجیل، یکی از شاخصترین داراییهای زیرمجموعه گروه سرمایهگذاری انرژی امید تابان هور، در آستانه عرضه اولیه قرار گرفته است. این نماد که با ظرفیت اسمی ۹۲ مگاوات و قرارداد فروش برق به ساتبا فعالیت میکند، از منظر مدل درآمدی، دارایی فیزیکی و جایگاه راهبردی در سبد انرژیهای تجدیدپذیر ایران، یکی از مهمترین عرضههای احتمالی بازار سرمایه در سال جاری به شمار میرود.
برگزاری جلسات معارفه در ۲۰ و ۲۱ تیرماه، توجه فعالان بورسی را به این نیروگاه جلب کرده؛ نیروگاهی که از دهه ۷۰ در مدار توسعه قرار گرفت و اکنون بهدلیل اتکای درآمدی به خرید تضمینی برق، در کانون تحلیلهای سرمایهگذاری قرار دارد.
ورود شرکت تولید نیروی برق سبز منجیل به فرابورس فقط یک عرضه اولیه معمولی نیست، بلکه نمادی از بلوغ تدریجی بازار انرژیهای تجدیدپذیر در ایران است. این شرکت مالک یکی از شناختهشدهترین سایتهای بادی کشور است؛ پروژهای که سابقه آن به دهه ۷۰ خورشیدی بازمیگردد و در سال ۱۳۸۷ بهصورت رسمی ثبت شرکتی شد. چنین سابقهای، بهویژه در حوزه برق بادی، به معنای عبور از ریسکهای فنی اولیه و رسیدن به مرحله بهرهبرداری پایدار است. از نگاه سرمایهگذار بورسی، این موضوع اهمیت زیادی دارد؛ زیرا در عرضههای اولیه حوزه زیرساخت، «سن دارایی» و «پایداری تولید» معمولاً بهاندازه ظرفیت اسمی اهمیت دارند.
در ساختار مالکیت، سهم ۹۹.۵ درصدی سرمایهگذاری انرژی امید تابان هور از منجیل نشان میدهد که این دارایی عملاً یک بازوی راهبردی در سبد گروه «وهور» محسوب میشود. چنین تمرکزی، هم مزیت مدیریتی ایجاد میکند و هم سیگنال میدهد که عرضه اولیه میتواند با هدف تأمین مالی توسعهای یا آزادسازی ارزش دارایی انجام شود. در بازار سرمایه، شرکتهایی که بهواسطه داراییهای فیزیکی با عمر طولانی و قرارداد فروش مشخص وارد میشوند، معمولاً برای سرمایهگذاران نهادی جذابترند؛ زیرا امکان مدلسازی درآمد و جریان نقدی در آنها دقیقتر است. این همان جایی است که منجیل از بسیاری از نمادهای صنعتی متمایز میشود.
چرا قرارداد خرید تضمینی برق، مهمترین مزیت منجیل است؟
مهمترین نقطه قوت منجیل، قرارداد خرید تضمینی برق با ساتبا است. در فضای سرمایهگذاری، هرچه پیشبینیپذیری درآمد بیشتر باشد، ارزشگذاری سادهتر و ریسک کمتر میشود. نیروگاههای بادی برخلاف بسیاری از صنایع بورسی، محصول خود را در بازاری با نوسان شدید قیمت نمیفروشند، بلکه تحت سازوکاری شبهقراردادی و با نرخهای از پیش تعیینشده فعالیت میکنند. بر اساس اطلاعات منتشرشده، نرخ خرید برق این شرکت در مقطع فعلی حدود ۴,۹۵۰ تومان به ازای هر کیلوواتساعت اعلام شده است. چنین نرخی، در صورت ثبات سازوکار تسویه و استمرار بهرهبرداری، میتواند حاشیه اطمینان مناسبی برای تحلیل جریان وجوه نقد ایجاد کند.
اهمیت این مدل از آن جهت بیشتر میشود که بازار برق ایران در سالهای اخیر با چالشهایی مانند ناترازی تولید و مصرف، فشار بر نیروگاههای فسیلی، و ضرورت توسعه ظرفیت پاک روبهرو بوده است. طبق دادههای منتشرشده از منابع داخلی، ظرفیت نیروگاههای تجدیدپذیر ایران در سالهای اخیر از مرز ۴۲۰۰ مگاوات عبور کرده و در برخی گزارشهای جدیدتر حتی رقم بالاتر نیز مطرح شده است؛ این نشان میدهد سیاستگذار بهطور جدیتر به سمت انرژیهای پاک حرکت کرده است. در چنین فضایی، نیروگاهی مانند منجیل که هم دارایی عملیاتی دارد و هم فروش تضمینی، از دید فعال بازار نهفقط یک شرکت تولیدی، بلکه یک «دارایی درآمدزا با پشتوانه مقرراتی» تلقی میشود. همین ویژگی است که ارزشگذاری آن را نسبت به بسیاری از نمادهای صرفاً تولیدی، جذابتر میسازد.
ظرفیت ۹۲ مگاواتی چه معنایی برای ارزش اقتصادی شرکت دارد؟
ظرفیت اسمی ۹۲ مگاوات برای یک نیروگاه بادی در ایران عددی مهم و معنادار است. در بازار انرژی، ظرفیت بالا بهتنهایی به معنای سودآوری نیست؛ اما در کنار قرارداد فروش، ضریب دسترسی مناسب و سابقه تولید عملیاتی، میتواند به یک جریان درآمدی قابل اتکا تبدیل شود. منجیل از معدود نیروگاههای بادی کشور است که هم از منظر تاریخی شناختهشده است و هم از نظر زیرساختی، در نقطهای قرار دارد که میتواند نقش مرجع در ارزیابی سایر پروژههای بادی را ایفا کند. برای سرمایهگذار حرفهای، چنین داراییای بیشتر شبیه یک زیرساخت بلندمدت است تا یک شرکت تولیدی معمولی.
از طرف دیگر، باید توجه داشت که اقتصاد نیروگاههای بادی بهشدت به بهرهبرداری مؤثر، هزینههای نگهداری، عمر توربینها و شرایط باد وابسته است. در پروژههای بادی، اگرچه هزینه سوخت صفر است، اما هزینههای تعمیر و نگهداشت، فرسودگی تجهیزات و نوسان تولید اهمیت زیادی دارند. بنابراین در تحلیل منجیل باید علاوه بر ظرفیت نامی، به راندمان واقعی، ضریب ظرفیت، و سطح آمادگی عملیاتی توجه کرد. همین نکات است که عرضه اولیه را برای تحلیلگران جذاب میکند؛ زیرا ارزش شرکت نه فقط در زمین و تجهیزات، بلکه در کیفیت بهرهبرداری و قابلیت تبدیل ظرفیت به درآمد نهفته است. اگر این نیروگاه توانسته باشد در سالهای طولانی تولید مستمر داشته باشد، آنگاه میتوان گفت با یک دارایی زیرساختی کمریسکتر از متوسط صنایع بورسی مواجه هستیم.
